.

คนเราทุกคนมีหัวใจ มีความคิด ความรู้สึก เสมือนบันทึกประจำวัน
เราพร้อมจะจดจำเรื่องราวต่างๆ ที่เราได้พบเจออยู่เสมอ...

เรื่องราวที่ดี มักเหมือนการจดบันทึกด้วยดินสอ
ที่พร้อมจะลบเลือนหายไปเมื่อกาลเวลาเลยผ่าน
เราจึงมักจะต้องหมั่นเขียนซ้ำเรื่องราวเหล่านั้นอยู่เสมอๆ
ด้วยการรื้อเอาภาพเก่าๆเมื่อวันวานออกมาดูหรือพูดคุยกันในเรื่องเมื่ออดีต

แต่เรื่องราวที่เลวร้าย เหมือนสมุดบันทึกที่ถูกสาดใส่ด้วยปากกา ด้วยน้ำหมึก
ถูกเขียนเขียนลงอย่างรุนแรง จนหน้ากระดาษฉีกขาดและยับเยิน
ถึงแม้ว่าจะพยายามลบทิ้ง หรือซ่อมแซมยังไง
มันก็ยังคงหลงเหลือร่องรอยให้เรานึกถึงได้อยู่เสมอๆ
ต่อให้คิดจะหนีด้วยการฉีกทิ้งยังไงก็ตามที
แต่มันก็ยังคงมีร่องรอยหน้ากระดาษที่ถูกดึงออกไปให้หวนคิดอยู่ดี

สมุดบันทึกเล่มนึงของผม ถูกบันทึกเรื่องราวต่างๆ ไว้มากมาย
มันมีทั้งเรื่องที่ดี และเรื่องราวที่เลวร้ายอย่างถึงที่สุด
มันเลวร้ายจนกลืนเอาเรื่องราวดีๆ ไปจนหมดสิ้น
มันเละเทะ ยับเยิน ป่นปี้ อย่างไม่มีชิ้นดี
มันถูกโยนทิ้งไป อย่างไม่หลงเหลือเยื่อใย

ทำไมนะ? ถึงแม้ว่าอยากจะปิดบันทึกเล่มนี้เสียที
แล้วเปิดไดอารี่เล่มใหม่ขึ้นมาเขียน เพื่อเริ่มต้นใหม่
แต่แล้วท้ายที่สุด เราก็ต้องหันกลับมาจดบันทึกลงสมุดเล่มเก่า
บันทึกรอยดินสอ บนรอยน้ำหมึกสีเข้มที่ถูกละเลงไว้ทั้งหน้า
แม้ว่ามันจะอ่านไม่ค่อยเห็นก็ตามที



สมุดบันทึกเล่มนี้... ผมควรจะทำอย่างไร???